Μελάνωμα και θεραπεία

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ   /Δήμητρα Κ., Κομοτηνή/

...Όταν ήν στην ηλικία των 35 ετών περίπου, παντρεμένη με δύο παιδιά μικρά (Δημοτικού) εντόπισα μια μέρα στο πρόσωπό μου κάτω από το δεξί μου μάτι ένα πολύ μικρό καφέ στίγμα. Το στίγμα αυτό όμως μεγάλωσε πολύ γρήγορα, έφτασε στο μέγεθος μεγάλης φακής, είχε κάπως αφύσικο μελανί χρώμα και άρχισε να τρέχει υγρό. Ανησύχησα και φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί θυμήθηκα τον πατέρα μου, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 48 ετών από καρκίνο του δέρματος (μελάνωμα) και ήταν ακριβώς το ίδιο με το δικό μου και στο ίδιο σημείο.

Έτσι αποφάσισα να πάω στον γιατρό και αυτός αμέσως με παρέπεμψε στο Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (αντικαρκινικό). Τα μαντάτα δεν ήταν καθόλου καλά, αλλά αποφάσισα να μην πω τίποτα στην οικογένειά μου μέχρι να πάρω τις κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία ή… ό,τι άλλο μου πουν οι γιατροί.

Δεν είχα κλείσει ραντεβού, όμως σκεφτόμουν να πάω σε 2-3 μέρες κρυφά από τους δικούς μου. Το βράδυ εκείνης της ημέρας θυμήθηκα ότι μια γνωστή μού είχε χαρίσει Καινή Διαθήκη στη δημοτική και μου είχε πει: «Ο Χριστός είναι ζωντανός, ακούει προσευχές. Ζήτα Του ό,τι θέλεις, αν έρθεις σε δύσκολη θέση, και θα σου το δώσει».

Έτσι έψαξα και βρήκα αυτήν την Καινή Διαθήκη, άρχισα να τη διαβάζω και έφτασα στο σημείο στο Ευαγγέλιο κατά Ματθαίου που λέει: «Zητάτε, και θα σας δοθεί· ψάχνετε, και θα βρείτε·… ποιος άνθρωπος είναι από σας, που, αν ο γιος του, του ζητήσει ψωμί, μήπως θα του δώσει πέτρα; Kαι αν του ζητήσει ψάρι, μήπως θα του δώσει φίδι;»

Αυτό το εδάφιο με άγγιξε τόσο πολύ που άρχισα να κλαίω και να ζητάω από τον Θεό να μου καθαρίσει το σημάδι, γιατί είμαι πολύ νέα, του έλεγα, και δεν θέλω να αφήσω ορφανά τα παιδιά μου.

Συνέχιζα να διαβάζω απορροφημένη ώσπου με πήρε ο ύπνος από το κλάμα και κοιμήθηκα αγκαλιά με το βιβλίο.

Το πρωί έπρεπε να σηκωθώ για να πάω στη δουλειά. Στο μπάνιο όπως έριξα νερό στο πρόσωπό μου είδα στον καθρέπτη ότι το δέρμα μου είναι πεντακάθαρο και δεν υπάρχει κανένα μελάνωμα! Ούτε σημάδι, ούτε πληγή, τίποτα!

Άρχισα να φωνάζω από χαρά με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Το μοιράστηκα με τους δικούς μου που μου είπαν ότι είχαν υποπτευθεί τι μου συνέβαινε, γνωρίζοντας το ιστορικό της οικογένειας, και κρυφά ανησυχούσαν. Αλλά τώρα ήταν προφανές ότι αυτό έχει εξαφανιστεί τελείως.

 Το Αλφαβητάρη της Πίστης σελ. 42